2004ko uztailaren 17a, Santurtziko Munich 72 taberna (Bizkaia)
RAZZE + DARK FANTASY + BIR LITTER + BULLET NOISE

            Santurtzi osoa herriko jaietaz gozatzen ari zen bitartean, ehun bat lagun Munich 72 lurpeko tabernan bildu ginen, tokiko lau taldeen emanaldiak ikusteko.

            Bir Litter taldeak kontzertua hasia zuenean iritsi nintzen, baina hala ere ia kontzertu osoa ikusteko aukera izan nuen. Nahiz eta abeslariaren ahotsa bere momentu hoberenean ez egon eta parte batzuetaraino ezin heldu, berak esan zuen bezala (afonia zela eta), talde osoa oso alai aritu zen. Talde bizkaitar honek,  kaleko ohiko Rock N’ Rolla jotzen dutela esan daiteke, Platero y Tu eta Extremoduro bezalakoen antzera. Eskaini zizkiguten abesti guztiak aipaturiko ildokoak izan ziren, ohizko melodia eta benetako gitarra solo edo bakarkako eder horiekin. Bikain bat BIR LITTER taldearentzako, bertan egon ginenoi eskainitako ondo egon baitzen. Laster maketaren bat graba dezatela, etxean gustura entzungo nuke eta.

            Gehiegi itxaron gabe, Dark Fantasy taldekoen ordua iritsi zen. Adierazgarria izan zen publikoak taldeekiko zuen hurbiltasuna, bertara hurbildu ginenok doinuak zutik eta gertutik dastatzeko aukera izan genuelako - horrela jarraitu genuen gauaren amaiera arte -. Kalitatezko metal progresibo pertsonalarekin, Emergenzako euskal finalean eskainitako emanaldian baino askoz hobeto egon ziren oraingoan. Euren sormen lan propioko abesti on batzuk jotzeaz gain, Metallica taldearen “Creeping Death/Fade To Black” medley-a eskaini ziguten. Jagoba gitarra-joleak ez zuela trebetasunik falta erakutsi zigun, Maromo bateria-joleaz lagunduta, instrumentua modu bortitz batean joaz. Ezin ahaztu baxu-jole eta abeslaria, baita ere maila bikaina erakutsi baitzuten. Honela, jendearekin ondo konektatu edota funtzionatu zutela esan daiteke, tañde bezala kontzertu txukuna eskainiaz.

            Beren tokietan jarri bezain laster, Razze taldearen txanda iritsi zen (ikus goiko argazkia). Derrigorrezko “Out Of Betrayal” eta moldatua izan den “Is Purple My Vein?” abestiekin ekin zioten gaueko hirugarren ikuskizunari. Hasieratik haiengan ohikoa dena susmatzen zen: mugimenduz beteriko Hard Rock musika, parrandazalea zein harro kutsukoa. Gerora, beraien kantarik zaharrena eta klasiko bilakatu dena entzun ahal izan genuen: “House Of Madness” (eta bere lelo itsaskorra). Ondoren, taldearen baladaren ordua iritsi zen “Lonelife Spirit” izenekoa, eta David eta Joseba (gitarrak) eta Jauke (baxua) jokalekuan dagoen maila batean eseri ziren. GUNS N’ ROSES mitoaren “It’s So Easy” bertsioa aurkeztu eta gero, abestia jotzen hasi bezain pronto gelditu behar izan zuten bateriak zeuzkan arazo batzuengatik. Dirudienez, zorua bustita zegoen eta instrumentua etengabe mugitzen ari zen, baina pisua aurrean ipini ondotik arazoa konponduta! Beraz, bertsioa berriro hasi zuten eta ez zitzaien txarto atera (FIREHOUSE-rena jo ez bazuten ere, nik desiatzen nuena). Ondoren, Santurtzin lehen aldiz jotzen zuten abesti bat aurkeztu zuten: “Symphony Of Smiles”. Abesti honen ostean, besteen ildotik jarraitzen zuena, oso alaia, “Lost In Destiny”-rekin itxi zuten. Bateriarekin arazo “teknikoak” eduki zituzten arren, ongi bukatu ahal izan zuten, emanaldi zuzen eta txukun bat eskaini zutelarik. Bigarren gitarra-jole bat gehitu izanak, soinua gogortu eta sendotu duela esango nuke. Kide bakoitza oso ondo aritu zen bere lanean: baxu eta gitarra-joleak elkar ulertu ziren, musikarekin batera mugitzen gelditu barik erritmo eta solo rockeroak egiten zuten bitartean; Gaizka bateria-jolea arazoiei aurre eginaz, eta Gexan abeslaria, nahiz eta Emergenzaren finalean bezain ondo ez aritu, harrituta utzi gintuen beste behin ere.

            Laburbilduz, Bilboko talde gazteen maila oso oparoa dela argi geratu zen, hiru taldeak bikain aritu baitziren (laugarrena, Bullet Noise, ezin izan nuen ikusi kontu pertsonalengatik, gustura egingo nuen arren). Gainera, azpimarratzea aipaturiko hiru taldeek euren benetako gaitasuna oholtzara eraman zutela (Emergenzan baino denbora gehiago izan baitzuten jotzeko). Ziur nago horrela jarraitu ezkero, etorkizunean zeresana emango dutela.

Mikel Domínguez