DARK METAL

Euskal eszenako meatzaririk handienetakoa dugu Eöl. Horren erakuslerik argiena iragan urteko hiru diskorik esanguratsuenetakoetan parte hartu izana da, Numen, Suffering Down eta Elffor-en lanetan hain zuzen. Azkeneko hau bere bakarkako proiektua da, eta bere hirugarren lana den “From the Throne of Hate” honekin bere alderik ilun eta ezkutuena azaltzen digu bilbotarrak. Teklatu hotsez batik bat girotutako musika bitarte, nortasun handiko musikari baten aurrean gaudela jabetu daiteke diskoari arreta apur bat jartzen dion entzule oro. Obra honen bilakaeran Suffering Down-eko gitarra jotzaile den Alfon-en laguntza izan du, bai sei kordadun elektriko zein akustikoekin. Guztiaren emaitza medieval/dark ambient ingurunean murgilduko gaituzten zortzi kantu, black metalaren ezaugarri batzuez aberastua.

           “Old” izeneko abestiak ematen dio hasiera hiru ordu laurden pasatxoko bide ilunari. Teklatuen gidaritzapean beti ere, guda eta ekaitz hotsek diskoko piezarik luzeena den abestia janzten dute hasieran, Eöl-en grim oihuak gehituaz, abesterako garaian black erregistro grabeagoa erabiltzen badu ere. Amaiera aldera giro gaiztotuak gitarra akustiko eta txalapartaren soinuari ematen dio bidea, musikari ukitu paganoa eransten zaiolarik. Zati ezberdinak, bikainak denak ere, eta euren artean ederki lotuak. Ondorioa, ekoizpenaren kanturik gozagarrienetariko bat.

           Summoning-en eraginpean hasten zaigu “Rare Woods”, austriarren antzera Erdi Aroko gorte ilunen batera eramango gaituen teklatuz eraikitako melodia horietako bat eskainiz. Gitarra elektriko (giroarekin bat beti ere) eta akustikoen uztarketa bikaina antzeman daiteke oraingo honetan ere. Eta benetan goraipatzekoa dena, hartzailearengan hitzez azaltzerik ez dagoen sentimendu zenbatezinak sortzea. Gure herriak mota honetan eman duen piezarik borobilenetakoa ziur asko.

           Erritmo blacker batzuetan du abiapuntua “My Hatefull End”-ek, bateriaren kaxa eta gitarra riff azkar baten protagonismoarekin. Sufrimendua adierazteko berriro ere erregistro agudoa azaltzen zaigu, gaiztakeriarekin lotuagorik legokeen grabeagoarekin tartekatuz. Pasarte oso ezberdinen (erritmoei dagokienez batez ere) arteko lotura aproposak ere aipatu behar dira, egituraketa bikain baten seinale.

           Denbora laburrez bada ere, iluntasunak eten bat izango du “Echoes of the Past” kantuarekin, erabat instrumentala den diskoko aurrenekoarekin. Medieval doinuen alde alaiago bat azaltzen zaigu hasieran, pixkanaka doinu tristeagoei sarrera ematen zaielarik. Guzti hori, lan osoko kanturik sinfonikoenean.

           “Upon the Barbarian Woods”-ek dakarkiguna sufrikarioaren azalpenik handiena da, gainbehera nahiz hondamendia burura dakartzan hasierako teklatu hots zinez gogoangarriekin. Musikariaren oihuek primeran laguntzen dute, geroagoko barre-algara ezin maltzurragoek bezalaxe. Kantu osoko atmosfera gehigarri duelarik, beste kantu azpimarragarri bat.

           Giro iluneko beste kanta batekin egingo  dugu topo “Grimmest Winternights” abestiarekin, noizbehinkako epikotasun puntu batekin. Txalapartaren berragerpenak eta urruneko danbor hots batzuek berez aberatsa den musika apaintzen dute oraingoan ere.

           Gitarra elektrikoak eta teklatuak ia neurri berean girotutako “The Essence of Hate”-ek kantu arras ezkutu batekin topo eginarazten digu, entzunaldiz entzunaldi bere esentzia gehiago arnasteko aukera eskaintzen duten horietakoa, alegia.

           Diskoaren itxiera modura “Wicked Shadows” azaltzen zaigu, grabaketa osoko kanturik goibelena. Doinu erabat depresiboekin, diskoko moldaketa anitzek bide sinpleago bati uzten diote zirrikitua bertan, egileak ia teklatu hutsez egoera animiko ugari irudika daitezkeela erakutsi nahiko balu bezala. Amaiera egokia lan borobil batentzako.

           Bukatzeko, esan gabe gera ezin daitezkeen bi aipamen egin behar dira. Batetik, ekoizpen osoarekin gertatu bezala bateria programatuari emandako tratu bikaina, soinu oso erreala eta une bakoitzarekin bat datorrena lortu delarik. Bestetik, dagoeneko bere generokoen artean erreferente bilakatu den Igor Mugerza “Mugi”-k (Suffering Down, Ipar Basoetan/Na Fraga do Norte,...) diskoaren azalean (gainerako marrazkiak ere berak eginak dira) burututako lan dotorea. Ikusgarriagoak asko izango dira, baina diskoan zehar musikaren bitartez aurki ditzakegun sentimenduak horren zuzen irudikatzen duten azalik, gutxi. Azkeneko hauek eta aurrez aipatutako baieztapenak kontuan hartuz, iluntasunaren bularraz elikatuz bere nahiak asetzen dituztenentzako ezinbesteko lana dugu gorrotoaren jargoitik eskaintzen zaigun hau.

Hibai Martinez (4,25/5)