|
Argia
ikusi zuenetik pare bat urte pasa diren arren, aztertua izatea merezi
duen diskoa dugu “Acerbus Mortis” hau. Izan ere, Split edo lan
konpartituetan parte hartzen ohituak ditugun bi euskal talde topa
ditzakegu bertan, Daemonlord eta Mortinatum alegia.
Eurekin batera Lux Ferre eta Malleus portugaldarrak
azaltzen dira, guztira ordu beteko black metal saioa osatzeko; black
metala ikusteko lau era ezberdin.
Guztietan
eskarmenturik handienekoa dugu azaltzen lehena, Daemonlord hain
zuzen. Kepa Aretxabaletakoak berriz ere Egnarren ahotsen laguntza izan
zuen hiru kantu osatzeko. Estiloaren alde zakar eta makarra aurkezten du
bikoteak beste behin, black metalari thrasharen eragin batzuk erantsi
zaizkiolarik. “The Lord of Pain” aurreneko kantuaren erritmo eta
gitarra doinuetan suma daiteke hori batik bat.
Erdibideko
erritmo markatuagoekin azaltzen da “After Warfare”, izaera zikin
hori gitarren melodia bikainekin nahasten delarik. Ahots urratuek ere
sentimendu hori helarazten laguntzen dute zalantzarik gabe.
Daemonlord-en sinadura nahastezina daraman kantua beraz, euren lana
ixten duen “War” bezalaxe. Artilleria astuneko hotsez horniturik
hasten zaigu berau, taldeak gudari eginiko omenaldiarekin jarraitzen
duela erakutsiz. Gainerakoan, berriz ere mid-tempoak eta zati azkarrak
tartekatzen dira.
Bikotearen
lanik azkarrena izan ez arren, euren nortasuna (entzunaldi bakarrarekin
taldea zein den igartzea ez da zaila) eta maila erakusten duten kantuak
ditugu beraz, Split honi hasiera emateko modu bikaina.
Jarraian
Lux Ferre lusitaniarrak beste hiru kanturekin datozkigu.
Aurreneko gitarra riff-a entzute hutsarekin black suediarraren
jarraitzaile fidelak direla igar daiteke. Talde horien artean
Setherial aipa liteke batez ere, eta hein txikiago batean Dark
Funeral edota Thy Primordial bezalakoak. Suntsipen giro
aipagarria darabil bere kantuetan Lux Ferre-k, eta horien
artean dudarik gabe azpimarragarriena euren aurreneko abestia dugu,
“Pela Flamma, Pelo Ódio”, aurrez aipatu taldeekin lehiatzeko moduko
tema ezin hobea eta split honetako onena seguru asko. Aurrerantzean
gertutik jarraitu beharreko musikariak beraz.
Ez dute
tamalez maila berdina erakusten euren herrikide Maleus-ek. Euren
hiru piezetatik aurrenekoa (intro modura erabilitakoa) soilik
egiten da entzungarri, gainerako biak erabat aspergarriak gertatzen
baitira. Bateriaren programazioa ez da bat ere zuzena, kaxari emandako
abiadura gehiegizkoa egiten baita oso denbora luzean zehar. Ahots erdi
distortsionatuak ere ez dira izan litezkeen bezain onak, eta akaso
gitarra doinuak (zorrotz eta erasokorrak) dira gauza positibo bakarra.
Hala ere, kantuen errepikakortasunak entzunaldia oso luze egiten du, are
gehiago euren azkeneko kantuak ia 8 minutuko iraupena duela kontuan
hartuz.
Amurrioko
Mortinatum taldekoak dira split honi agurra emateko arduradunak.
Gainerakoek ez bezala lau abesti dakarzkigute, bateria erreala
erabiltzen duen talde bakarra izateaz gain. Azkeneko hau erritmoei
dagokionez entzuleak eskertuko duen gauza bat da, jadanik partxeen
atzean Lucifugo Rofocale azkarra ez badute ere. Euren aurreneko
maketarekiko ekoizpen ulergarriagoa suma daiteke, eta abiaduran oro har
erritmo pausatuagoak (motelak direla esaterik ez badago ere) eskaintzen
dizkigute, beste azkarrago batzuetan gitarra riff gordin bezain
distiratsuak nagusitzen direlarik. Uztartze honekin Nargaroth
alemaniarrak aipa genitzake gertuko talde gisa, “Baso Ilunean”
eta “Amaiera: Odol Ibaiak”-en batez ere.
“Erruki
Barik”
saiakera
zikinago eta ez horren iluna dugu, nagusiki tarteko erritmoan joa eta
ahotsen erregistroa une oro alderik odoltsu eta oldarkorrenean
mantentzen duena. Baina arabarren une gorena “Gizaki Madarikatuak II”
abestiarekin datorkigu, Xasthur-en eskolako black metal
depresiboaren pieza dotore askoarekin. Gitarraren lanak utzitako
irudipen auto-suntsitzailea benetan txalogarria da.
Aurrerapauso azpimarragarria beraz Mortinatum-ek eginikoa,
estiloaren jarraitzaileek kontuan hartu beharreko taldea ezbairik gabe.
Lan konpartituak utzitako zaporea ere atsegina da, puntu beltz lodi bat
duela onartu behar bada ere. Azkenik, Oniric Records eta War
Productions-en eskutik etorritako lan honetan hiru taldek euren
lurraldeko hizkuntza erabili izana ere aipatzekoa da, askok mugatzat
hartu arren beste askok bere neurrian baloratzen baitugu. |
