BLACK METAL

            Aztergai dugun hau, egun ekoizpenei dagokienez Euskal Herriak daukan talderik aktiboenaren azken lan luzea da, 2003.urtearen amaieran grabatua izan eta hurrengoaren hasieran argia ikusi zuena. Honen ondoren beste bi lan elkarbanatutan parte hartu dutela gogorarazi behar da.

            Daemonlordi buruz hitz egiteak Kepa aipatzera behartzen gaitu, atxabaltarra baitugu azken finean taldearen arima, beti ere proiektu ezberdinak norbaiten laguntzaz gauzatzen baditu ere, kasu honetan Egnarren garrasi nuklearrekin gertatu bezala.

            Estiloari dagokionez, black metal gordinean, kontzesiorik gabekoan, kokatzen da, ia une oro abiada bizian jotakoa. Ahots erabat urratuak, oso zorrotzak, dira erabilitako erregistro bakarra (tarteka azaltzen den ahots narraturen bat salbu), eta kanta bakoitza oro har riff gutxi batzuetan oinarritzen da. Ez da beraz konplexutasun musikala gehien nabarmentzen dena, baina bikoteak konstante hauek eraginkortasun handiz uztartzea lortu du, eta bateria programatu egoki baten laguntzaz, kanta sorta dotorearekin egingo du topo entzuleak.

            Horrela, diskoari izena ematen dion ia bi minutuko introaren ostean, aurrez antzemandako guda soinuek “Demonic Lord of War” kantuan egiten dute eztanda. Bertan azaltzen zaizkigun gitarra riff bizien eta black oihu erasokorren bateratzeak lan osoko abestirik borobilena eskaintzen digute ziur asko. Momentu puntualetan era bikainean agertzen diren teklatuek gainera suntsipenezko giroa areagotzea baino ez dute egiten.

            Gitarra zakarragoekin datorkigu “The Voice”, horren azkarra ez den pieza batean. Soinu “makarragoak” dastatu ahal izango ditugu minutu gutxi batzuez.

            Berriro ere azeleragailua zapalduta “Night’s Backbone” topatzen dugu, bigarren kantuan erabilitako formula eraginkorraz baliatzen dena. Gitarren ikuspegitik, unerik distiratsuenak direla esan liteke. Are gordinago azaltzen zaigu “Driven by Darkness and Sorrow”, bereizgarri gisa amaiera alderako teklatu zinez tetrikoak eskaintzen dizkiguna. Antzeko bidea jarraitzen dute “Where Rottenness Dwells” eta “In the Middle of Infinity”-k ere. Hauxe dugu agian diskoko punturik ahulena, azken kantu honetara heltzerako entzunaldia apur bat monotonoa suertatzen dela, alegia. Hori guztia berez abesti txukunak direla ahaztu gabe.

            Aurreko pasarteekin erabateko haustura suposatzen du “Pure Sorrow and Hate” bikainak, hasieran teklatuak lagun sortzen den giro gaiztotuari esker batik bat. Erritmo azkarrak beste lasaixeago batzuekin (oldarkortasuna behin ere galdu gabe) primeran nahasten dira bertan.

            Hurrengoa, Thou Art Lord greziarren “The Era of Satan Rising” kantaren bertsioa da. Ezer gutxi esan dezaket pieza originalari buruz, hortaz, bertsio egoki bat den ala ez esateko argudiorik ezean, kantu azkar eta ikusgarria dela esatea baino ez zait geratzen, lan osoaren kontzeptu musikalarekin eta soinuarekin bat datorrena, eta teknikoena gainera. Diskoari amaiera “Descending Into the Unknown Abyss” izeneko outro ilunak ematen dio.

            Argi esan daiteke ez dela hau historiara pasako den lana, baina raw black metal-az gozatzen dutenek 37 minutu luze hauetan ere hala egingo dute seguru, guda eta gorrotoari ohore egiteko antipodetan (Heaven Ablaze etxe australiarrarekin hain zuzen) parada aurkitu duen talde honekin.

Hibai Martinez (7/10)