DEATH/JAZZ/METAL PROGRESIBOA

            Sarritan, Euskal Herri zein Estatu mailan behar besteko mailarik ez dagoelakoaren aitzakian, kanpora jotzen dugu talde edo apustu musikal berrien bila. Gure inguru hurbilean sumatzen ei dugun gabezi hori asetzeko atzerrira begira jartzen gara segituan. Izan ere, auzokoaren behiak beti eman ohi du esne gehiago... Oraingoan esku artean daukagun lana, ordea, Euskal Herrian bertan aurki daitekeen maila tekniko altuaren beste adibide argi bat da. “Continuo Renacer” du izena taldeak eta aintzat hartzeko moduko lehen diskoa argitaratu dute.

            Taldea 1994.urtean sortu zen. Garai hartan “Eternal Rebirth” deitzen ziren eta Brutal Death doinuak lantzen zituzten. Lehen urte horietan, taldekide ezberdinen joan-etorriak jasan eta demo bat kaleratu zuen Eternal Rebirth-ek. 2000ko udan ostera, Arkaitz Carrasco baxu jotzailea sartu zen taldean (soinu ingeniaria eta “Music Institute Of Hollywood”-en aritutako musikaria). Orduan, taldea hirukote bilakatu zen eta iraganeko Brutal Death doinuak nolabaiteko death metal tekniko eta instrumental izatera pasa ziren. Hau da, koktel berean muturreko metala, doinu progresiboak eta jazz-fusioa nahasten zituen eskaintza musikal zeharo interesgarria hasi ziren jorratzen. Iragan martxoan, Beasaingo mutilek “Continuo Renacer” lehen diskoa argitaratu zuten Indar Productions-en babespean.

            Lehenago aipatu bezala, hitzek ez dute lekurik izango lan honetan. Goitik behera instrumentala den disko baten aurrean gaude. Ez ahots garbirik, ez garrasi urraturik ez eta oihu guturalik. Gitarra, baxua eta bateriaren mintzoa jaun eta jabe uneoro (tarteka Fredi Pelaez kolaboratzailearen teklatuei ere bide emanez). Erritmo aldaketa aldrebesak, girotze kaotikoak, death metal erritmo astunak, pasarte akustiko lasai eta goxoak, abestiaren lema nagusitasunez daramaten baxu lerro ozenak... eta batez ere maila tekniko altua, trebakuntza handiko musikariak dira, inondik ere, lan honetan aurkituko duguna. Hartara, diskoa entzuten ari garen bitartean, “Opeth”, “Dream Theater”, “Death” edo “Satriani” bezalako izen propio ezberdinak etor dakizkiguke burura.

            Gisa honetako lan bat esku arten edukita, beraz, alperrik da abesti  guztiak banan-banan deskribatzen hastea. Alperrik da xehetasun korapilotsuetan sakontzea. Continuo Renacer musika aparailuan sartu eta entzun egin beharra dago. Esanak esan, behintzat abesti pare bat nabarmentzekotan The Intruder (abiatze kantu indartsua) Fusion For Suckers (jazz ukitu interesgarriekin) edo Tap That Angel (pieza akustiko ikaragarri goxoa) goraipatuko nituzke.

            Presak eta aurreiritziak alde batera utzita entzun beharreko lana da hau. Kantu bakoitza patxadaz dastatu, konposizio guztien nabardurak presarik gabe aztertu... Izan ere, entzuleria metal zaleenaren artean baita, digeritzeko zail xamarra bihur daitekeen lana da hau. Horrela, gure inguruan zerbait ezberdina, konplexua, kitzikagarria eta ausarta entzun nahi izan ezkero, aparteko maila teknikoaren jabe den disko hau bereziki gomendagarria bihurtzen da.

Unai Santos Amarika (9/10)