POWER METAL

            Bigarren lana Iruñako seikote honentzat, 2002an “Meridiam” diskoa kaleratu ondoren. Oraingo honetan ere, auto-ekoizpenaren bidea aukeratu dute diskoetxeen apustu falta ikusita. Alabaina, babesik jaso ez duen lan berri honek, taldearen musika ezagutarazteko aukera bikaina eman zien: Europe talde handiaren telonero izatea eta publikoa oso gustura uztea beraien kontzertuarekin. Power metal elegantea jorratzen dute Meridiam taldekoek, Angra taldeak egiten duenaren erro berdinekoa, baina musika brasildar ukituak alde batera utzita, noski. Diskoa bi zatitan banatua dago: abesti solteak hasieran eta gerora “El Fin De Los Dias” izeneko lau kantutako suitea.

            Musika klasikoko ukituak dituen intro (oraingo honetan “Prologo” izenarekin) batekin hasten da diskoa… ohikoa, ezer berririk ez. Baino horrelako sarrera tipikoaren ondoren, ezpata eta aztikeriazko topikoak hautsiz, marea beltzei buruzko kantua daukagu, “Marea Negra”. Abesti honen zati handi bat Jose Acero (altzairua abizenean ere!) abeslariaren ahotsak gidatzen du (benetan abeslari ona , diskoan nahiz zuzenean).

            “Cielo Del Norte” abestian erritmo bizkorrak dira nagusi. Azkartasun honek abestia xinplea bihurtuko luke, Gorkaren teklatuengatik ez balitz: abestia dotore janzten dute melodia azkarrak eraikiz.

            “Luna Llena” otsogizon baten heriotzaren kontakizuna da. Sutondoan kontatzen diren ipuinen antzera, erritmo lasai baino markatua du. Hala ere, batzuetan hanka frenotik altxa eta hor joaten dira ziztu bizian. Disko osoko abestirik onenetakoa, gitarra solo bikain batekin.

            “Por Siempre” diskoko balada da. Gerran hildakoek utzitako bihotz hautsiei buruzkoa, baino ikuspegi berri batekin: hildakoena. Scorpions handiek egiten dituztenen adar berekoa da: melodikoa, geldoa eta sekulako soloekin. (Adrian eta Angelentzako bost puxtarri). Benetan pieza polita, bai jauna.

            Eta azukre sobredosi honen ondotik “Alquimia” dator, diskoko piezarik gogorrenetakoa, eta aldi berean, onenetakoa. Gitarren melodia, teklatuena, bateria, ahotsa… dena dago ondo eta sentimenduarekin joa. Aipamen berezia baxuarentzat, intro motz bezain bortitza egiten baitu. Rage taldearen baxuaren lineak etortzen zaizkit burura entzutean. Eta hori ez da txarra, ez jauna.

            “El Fin De Los Dias” suiteak eroritako aingeru/deabruaren istorioa kontatzen digu. Kontaketa, “Revelación” kantuarekin hasten da, eroritako aingeruak jainkoari dion amorrua kontatuz. Ondoren “Genesis” dator: zerua eta infernuaren arteko gudaren hasiera. “Apocalipsis” abestiak guda honen bukaera kontatzen du, eta azkenik “Epilogo” kantua istorioari amaiera ematen dion outro edo amaiera.

            Musikalki diskoaren ildo beretik doaz abesti hauek ere: metal azkar eta melodikoa osotasun bat osatuaz 4 abestien artean. Bat aipatzekotan, “Apocalipsis” izango litzateke, denetan komertzialena. Erraz sartzen eta burmuinean itsasten diren melodiez trufatua dago.

            Opari gisa “Warmachine” bonus track delakoa dugu. Ingelesez abestutako abesti bakarra. Epikoa dela esatea gutxi da… Garrasi egiteko gogoa ematen duten abesti horietakoa da. Rhapsody taldearen musika gogoko baduzu gustatuko zaizu.

            Liburuxkak diseinu zaindua du, dotorea, eta Popi Dinosauriok eginiko azala benetan aproposa da “El Fin De Los Dias” suitearentzako. Sonido XXI estudioetan grabatu da diskoa. Soinu ona du, baino bertan grabatzen duten talde ia guztien oso antzekoa. Badirudi San Martin anaiek pilotu automatikoaren botoia dutela nahasketa mahaian…

            Laburbilduz, disko ona, txukuna eta entzuteko erraza. Power metala gogoko dutenei eskainitako diskoa. Alabaina, nahiz eta estiloa gustuko ez izan eman aukera bat, agian sorpresatxo bat hartuko duzu-eta!

Iñigo Otxotorena 'Jurk' (7/10)