BLACK METAL PAGANOA

            Gizakiak bere benetako balioa egoera okertu egiten denean azaltzen duela esan ohi da. Ez dakit arrasatear hauekin esan honek baliorik izan dezakeen, dagoeneko zalantzak baititut benetan gizakiak ote diren. Ez zeukaten badaezpadako erronka taldeari horren ukitu pagano berezia ematen zioten Mikel, Haimar eta Lander-en parte hartzerik gabe lan berriari aurre egitean, azken honek bere lumarekin ordainezinezko laguntza eskaini bazuen ere. Luze egin zen itxaronaldia, baina diska argitaratu bezain laster frogatu ahal izan genuen beste behin ere Euskal Herriko metal extremoaren erregeek ez digutela hutsik egin. 

            Elffor-en partaide bakar eta Suffering Down taldeko piano-jole dugun Eölenaz ez beste gehitzerekin, bigarren diska luzea aurkezten digute, iragan urtean kaleraturiko ”...Jarrai Beza Kondairak” lanean harturiko bide oldartuagoari jarraituz, ordutik metaturiko amorru guztia 40 minutu eskaseko lanean gehituaz. Horren emaitza, zinez ikusgarria. Taldeak kutsu folklorikoa erabat galdu ez badu ere, egia da honen garrantziak behera egin duela, baina gainerakoan taldekideek eskaintzen duten maila gorena kontutan harturik (gitarren kalitate izugarria azpimarratzea ezinbestekoa da), taldea hazi egin dela esatea zuzena litzateke. Baina gehiago luzatu gabe, murgil gaitezen euskal basoen iluntasunaren barrenean.

            ”Arranoaren Ahotsa” aditzean ematen zaigu ongi etorria. Hasieratik egiten du eztanda gudak, arnasa hartzeko betarik ere eman gabe. Gitarren eta bateriaren abiadura zapaltzailea lagun, ondotik Aritz bertutetsuak bere lehenengo agerraldia egiten du, eta honen ondotik diskoko riff-ik azpimarragarrienetako bat heltzen zaigu. Hortik aurrerakoa, irakurri baino norberak entzun beharrekoa: alor guztietan erakustaldia, lelo landu bezain itsaskor eta guzti. Ibiltariak guzti hau barnera dezan, gitarra soinu garbi batzuk azaltzen dira kantaren amaieran, basoaren giroa arnastu eta gozatzeko aukera eskaintzen den bitartean.

            Ibilitakoaren bortitza mantentzea ezinezkoa dela uste duenak ustel iritziko du. Horixe erakusten baitigu mendiaren magalean sutan dirauen bitartean ”Nortasunaren Ateak” zabalik dituen elizak. Aritz-ek ohiko erregistro biak (guturala eta blackeroa) inoiz baino landuago agerrarazteaz gain, ahots garbi batzuk ere gehitzen ditu bertan. Instrumentalki ere oso aberatsa da bigarren pasarte hau: gitarra ilun eta azkarrak beste garbiago batzuekin uztartuz, eta baita kantua melodiaz janzten duten teklatu hotsekin. Aipamen berezia amaiera aldeko riff maltzurrari, eta horren ondorengo Karlos bateria-jolearen erritmoen aldaketa erakustaldiari, taldeak nolanahiko galera ez duela beste behin gogoraraziz. Kanta basatia ezbairik gabe, oso handia.

            Basoan gehiago barneratzean ”Eskualdunak” ikusiko ditugu gure zain, ”...Jarrai Beza Kondairak” MCD-an gertatu bezala. Kanta berriz grabatua izan da, berez berdina bada ere. Ahots erregistro batzuk trukatu dituzte aurrekoekiko, eta oraingoan haizezko soinuen zama nagusia albokak (Lander kide ohiak joa) darama, baita maisuki eraman ere. Bestalde, ahots garbien atala Eölen esku geratu da. Emaitza, aurreko argitalpenarena baino okerragoa ez behintzat, eta hori ez da gutxi.

            Zerua iluntzearekin batera basoa bat-batean itsaso bilakatzen da, ”Ekaitzaren Deiadarra” belarrien sakonenera iristen zaigun bitartean. Bidai osoko ibilaldirik luzeena dugu berau (7 minutu pasatxorekin) non berriro ere maila erritmiko beldurgarrizko gitarrak aditzeko parada daukagun, betiko punteo azkar eta distiratsuekin. Gainera, teklatuek une batez ”Galdutako Itxaropenaren Eresia”-ren haizezko soinu melodiko hunkigarriak ekarriko dizkigute gogora. Kanta honetan ikus daiteke Eöl-en lana bere aurrekoarenaren ezberdina dela, Haimar-ek gehitzen zuen atmosfera ilun hori ez baita ia ageri. Guzti honekin, maila eta iraupena datozen pieza bikaina.

            Ekaitzaren ostean bare datorrenik ezin esan oraingo honetan, Mai andrearen ”Suzko Hitzak” ez baitira berriketa soila. Bonbo bikoitzaren laguntzaz tarteko erritmoez hasten zaigu abestia. Kanta erdian azaltzen diren erritmo itzalduago batzuei giro sorgindua irudikatzen duen teklatuak eusten die. Eta horren ostean, azeleragailua zapaldu eta Numenen kantak gogoangarri bilakatzen dituzten zati horietako bat.

            Milaka gudariren oihuek eta euren ezpatek sorturiko hotsek benetako ”Guda Baten Erdian” gaudela ohartaraziko digute,etsai eta gorpuz inguraturik. Aritzen marruak borrokan sartuko gaitu bete-betean, abiadura handiko hasiera batean. Buruz-buruko borroketan trebea dugu ezbairik gabe abeslaria, bere unerik distiratsuenak kanta honetan aurki baititzakegu. Baxu indartsu batek bideratzen duen zatian batez ere, Brutal Death-ean ohikoagoa den erregistroan. Pasarte honen amaieran taldeak guda zelaian eginiko sarraskia zein den pentsatze hutsak barrenak nahastuko lizkioke bati baino gehiagori.

            Borrokalditik onik atera denak ez dela pentsa ordea jadanik bizi-arriskuan ez dagoenik, horretarako prest baitago Jainko ta Jaun ”Negu”. Minutu eskaseko hasiera gupidagabekoa teklatu hots mistiko ikusgarri batzuek hautsiko dute, jarraian kantuaren protagonista den izakiak bere gaiztakeria erabat askatzen duelarik. Azpimarratzekoa berriro ere Aritz Nabarroren lana, black erregistroa mutur-muturrera, sekula baino urratuagoa, eramatean. Esan bezala, amaiera arte momentu odoltsuak.

            Ohi den bezala, soinu instrumentalek emango digute agurra. Ez zituzten ez edonolakoak prestatzen gure arbasoek ”Hilbeteko Gauetan...”. Kantak aurreko beste instrumental batzuek zuten iluntasunik ez badu ere, arnasa berreskuratzeko pieza ederra dugu honakoa. Are gehiago, aurrez ezagunak genituen gitarra akustikoa, zeharkako flauta eta albokari txalaparta hotsak gehitu zaizkiola kontuan hartuz gero.

Hibai Martinez (10/10)