HEAVY METAL

            Bigarren lana, Oihuka diskoetxearekin Lekeitioko heavy metalero hauentzat. Beraien aurreko lana, “Begi Itxien Amildegian” ere diskoetxe berak atera zuen. Taldeak hiru gitarra jole ditu, Iron Maiden bezala: Kana, Raul eta Ruben. Hala ere, ez dago gitarra saturaziorik diskoan zehar. Egia esan, momentu batzuetan falta egiten dira!

            Diskoa entzuten hasi bezain pronto, piano gozo batekin jotako intro bat dugu, “Gogoeta” izenekoa. Ez da oso luzea (45 seg besterik ez), eta “Erantzuna” –rentzako koltxoia da, “Gogoeta” bukatu bezain laster hasten baita. Eta nola hasi gainera! Diskoa irekitzeko, lan honetako gitarra melodiarik onena askatzen dute, benetan itsaskorra, denbora luzean (nahi ez baduzu ere) jarraitzen zaituen horietakoa. Txalotzekoa Kana gitarra jolearen lana abesti honetan. Aipatutako guzti honek, "Erantzuna" diskoko piezarik interesgarrienean bihurtzen du, inongo dudarik gabe.

            Ondoren, “Harresia” dator, bateria zapaltzailea duen kantua nahiz eta apur bat errepikatzaile suertatzen den. Gainera, ahotsak darama melodiaren gidaritza, gitarrak gogorrak direnez melodian ez baitute agintzen. Aurreko abestian bezala, letrek denuntzia soziala dakarte; kasu honetan, gudari buruzkoak, Bush-ek Afganistan eta Iraken egindakoari buruz.

            Gitarra akustikoen bidez, suabe hasten da "Zain", berehala melodia elektrifikatu eta indarra hartzeko. Abestia azkarra eta sinplea, ia primarioa, da momentu batzuetan. Punk ukituak dituela esan daiteke, baino zati melodikoetan argi geratzen da ez gaudela inongo talde punk baten aurrean: gitarra landuak eta baxu oldarkorra. Ezin da berdina esan bateriari buruz, apur bat sinplea baita, eta bere lana betetzen badu ere (erritmoa eraman), pertsonalki zerbait landuagoa egin dezakeela uste dut

            "Justiziaren Kiratsa"- k diskoari izena ematen dio eta aurreko abestien ildo beretik egiten du bere bidea: gitarra melodiko itsaskorrak Idi Bihotzen antzera eta denuntzia soziala (oraingo honetan sistema judiziala eta bere ustelkeria dute hizpide).

            Beraien aurreko lanean bezala, txalapartaz lagundutako abesti bat dute. Orduan “Txala-Death” izan zen, eta oraingoan “Instrumentxala”. Ez nuen uste txalaparta eta heavy metala ondo uztartuko zirenik, baino joño! Hala da! Gainera, disko osoko abestirik gogorrena da: gitarra eta erritmoa beste abestietan baino askoz astunago eta sendoagoak dira. Abestiak duen erritmo berezi horrek beraien herrikide diren Etsaiak gogorarazten dit, Euskal Herrian bateriaz gain beste perkusio instrumentuak sartuz famatuenak baitira.

            “Maitasun Hotza” da hurrengo abestia, zeina erritmo eta soinu aldetik diskoaren bataz bestekoarekin konparatuz nahiko gogorra den. Hori bai, zati melodikoetan koro benetan melodikoak sartzen dituzte, kontraste polita erdietsiz. Gainera, lan osoko gitarra solo edo bakarkakorik dotoreena hemen aurki dezakegu, benetan azkar hasi arren, teknika alardean gehiegikeriarik ez duena.

            Disko heavy orok izan behar du bere balada, eta “Bihotzean Zauri” da disko honetakoa. Ahotsak dira abestiaren gidaritza daramatenak, gainontzeko instrumentuak (gitarra akustikoak, baxua…) konpartsa soil bezala geratuz. Baino abestiaren amaiera aldera, gitarra elektrikoak martxan jartzen dira, eta momentu labur batez abestiak duen soberako azukre guzti hori alde batera botatzen dute.

            Ondoren “Ikusmugaren Zaindaria” dator, informazioaren manipulazioari buruz hizketan. Disko osoko abestirik kaxkarrena nire ustetan, behin lehen bost segundoak entzun ondoren erraz aurreikusi baitaitezke abestiaren nondik norakoak. Ondoren “Ilusioaren Errautsak”  dator, eta zorionez, ez du aurrekoarekin zerikusirik: gitarra melodia politak eta koro dotoreak dira abestiaren uztarri. Hira eta Asgarthen azken lanen ukitu gogor hori du gitarrek soinuan, benetan itxura ona emanez abestiari. Diskoko hoberenetakoa.

            Bitxitasun bezala, "Elurretan" abestia dugu, Itoiz taldearen bertsio bat. Disko honek sortutako lehen singlea da, eta Euskadi Gaztean uneoro jarri dute. Abestiari buruz esan beharra dago Ileonek bere estiloari jarraituz egin duela, hau da, bertsio bat egin behar den bezala (nik uste): originala errespetatuz baino norberaren nortasuna galdu gabe.

            Orokorrean, disko txarra izan gabe, lineal samarra da. Hori bai, gitarraren melodiak oso itsaskorrak dira eta letrek ukitu soziala dute. Ea hurrengo lana kaleratzen dutenerako lortzen duten falta zaien kolore hori.

Iñigo Otxotorena "Jurk" (6/10)