HEAVY METAL

Aspaldian diskarik atera gabe egon arren, beraien azken bilduma lana kenduta, bueltan da berriz ere heavy metala gazteleraz abestuaz urrutien iritsi den taldea: Angeles del Infierno. Gainera, itzulera hau sekulako diskoa atereaz egin dute, benetan heavya eta abesti onez trufatua.

Diskoa irekitzeko "Todos Somos Ángeles" bi zatiz osaturiko abestia dugu. Lehenengo zatia industri kutsuko intro bat da, hurrengo zatiko gitarra zorrotzei kontraste ausarta eginez. Diskoa irekitzeko aukera paregabea. Hurrengo pistak, "No Lo Se", bateriari garrantzi handia ematen dio, Juan Gallardoren ahotsarekin batera protagonista izatea lortuz. Ia ziur taldearen himno bat bilakatuko dela, indar handiaz gain, zuzenean entzulearekin batera abesteko zatiak prestatuta baititu. Ondoren "Buscando La Llave" dator, azeleragailua pixka bat askatuta jotako maitasun abestia (bere izenaz harro ez dagoen ze talde heavyk ez du maitasun abestirik?). Diskoaren ildoa jarraitzen du, hau da, gitarra zorrotzak, bateria zapaltzailea eta Ángeles Del Infiernoren betiko ahotsa.

Apustu egingo nuke "Hijos De América" kantuak benetan harrera ona izango duela Hego eta Ertamerikan. Egia esan, Angeles Del Infiernoren merkatu nagusia latinoa da, bertan saltzen baitute diska gehien. Beraz, ez da harritzekoa beraien hango jarraitzaileei honelako oparitxoa egitea. Abestiari dagokionean, gainontzeko guztietan bezala, baxua ez da ia entzuten gitarra eta bateriaren artean. Hala ere, zuzenekoetan faltako ez den horietakoa izango da, jaiotzez amerikar ("nativo americano") direnentzat sentimenduz jotako abestia baita. Diskaren erdian "Un Sentimiento De Amor" maitasun balada dago, muga markatuz bezala. Akustikoki eta organoaren laguntzaz jotakoa da, eta norberaren gustuko neska edo mutilari belarrira abesteko letra du. Nor ausartuko da?

"Cae La Noche" da hurrengo kantua, eta disko guztiko baxurik markatuena du, ia gainontzeko abesti guztietan nahiko ezkutatua baitzegoen. Erritmo aldetik azken hau bezain azkarra ez bada ere, indar aldetik paretsu dator "Shy Boy", disko guztiko solorik dotoreenarekin. "El Rey" zaleentzako oparia da, denontzako ezaguna den izen bereko rantxera baten bertsioa baita. Eta a ze nolako bertsioa!!! Juan Gallardoren ahotsak rantxerak kantatzeko ederki balio du. Bertsio onak egiteko lezio bikaina, bai jauna. "Misterios" benetan iluna da, noizbehinka teklatuek ematen dioten ukitu ilun horrekin, azkena den "Yo Se Que Tu Estas Aqui" abestiarekin kontrastea eginez. Azken hau abesti optimista eta nahiko pertsonala da: norbaitentzat zuzendutako abestia da. Bikaina benetan gitarren lana abesti honetan, diska ixteko urrezko brotxea.

            Diskaren aurkezpena txukuna da, liburuxkan taldekide bakoitzaren argazkiekin etab. Soinu aldetik, Judas Priest-en “Demolition” diskaren antzekoa da, batez ere gitarren tratamenduan. Eta hau ez dut mesprezu bezala esaten!!! “Demolition” benetan diska ona da (Judas Priest-en disko on bat ez izan arren...). Azken finean, oso jende gutxi dezepzionatuko duen diska dugu.

Iñigo Otxotorena "Jurk" (8,5/10)