METAL INDUSTRIALA

            Euskal Herriko eszena metalikoa bere doinuekin biziberritzeaz batera, aldez aurretik ezarritako eskemak hautsi zituen talde euskaldun bat PiLT izan zen; beste bat, zalantzarik gabe, Ekon. 1997: mundu mailako metal musika birmoldaketa prozesu garrantzitsu batean murgilduta dago, eta  nazioarte mailan “Rammstein”, “Fear Factory” edota “Clawfinger” bezalako taldeak sona ikaragarria lortzen ari dira. Inguru hauetan berriz, Ekon izeneko talde batek, “Zurrunbilo Kaotikoa ” lana besapean hartuta, indartsu lurreratu zuen euskal eszenan.

            Ekon 1994. urtean sortu zen. Hain zuzen, J.Odola (bateria) eta Xabi (gitarra) thrash metal talde bat osatzeko elkartu zirenean. Talde barnean hainbat aldaketa burutu, eta demo pare bat grabatu ondoren, 1997an Arrasateko neska-mutilek beraien lehen lan luzea plazaratzea lortu zuten. Estreinako lan hartako doinuak estiloren batean finkatu behar izan ezkero, taldeak “metal industriala ” lantzen zuela esan zitekeen. Hots, metal astuna eta doinu elektronikoak nahasten zituen musika berritzaile eta bortitza.

            Zortzi partaidek osatzen zuten Ekon izeneko abangoardiako metal orkestra hura. Ahotsen esparruan soilik, 3 erregistro ezberdin entzuteko parada izango genuen. Iban Shadow abeslari nagusia, Ioni 2.ahotsa, eta Joanaren eskutik kontrapuntu melodiko aparta eskaintzen zuten ahots femeninoak. Xabik eta Yagok berriz, taldearen “aizkora” bikotea osatzen zuten; gitarra pare hura hardcore sutsuenetik, Dimebag Darrell berak sinatu ahalko lituzkeen thrash metal riff birrintzaileenak eraikitzeko kapaz zelarik. Fatti bestalde, taldearen alderdi elektronikoaz arduratzen zen sanpleak zirela medio. Eta azkenik, baliabide teknologiko horiekin bortizki bat eginez, J.Odolak eta Iñigok osatzen zuten betiereko atal erritmikoa zegoen: bonbo bikoizdun bateria zapaltzailea, eta soinu iturri pila horren artean bere tokia ozenki aldarrikatzen zuen baxu indartsua.

            Esku artean daukagun lan honetan, guztiz azpimarratzekoa bihurtzen zen baita, diskoak Donostiako Elkar estudioetan lortu zuen soinua. Arestian aipatu eskaintza musikal jendetsu hartan, Karlos Kreator ekoizleak lan txukuna burutu zuen; “kaos industrial” hartan gutxieneko oreka eta ordena ezarriz, Arrasateko taldeak bere kalitate eta sormen guztia azaleratu zezan bidea garbi uzten lagundu baitzien.

            Eta kalitate hura berehala azaleratuko zen diskoa irekitzen zuten lehen bi piezak entzun bezain pronto.“Uso txuriaren indarkeria” eta “Gizakia baino gizakiago” abestitzarrak oso azkar bihurtu ziren ospetsu, eta lehen unetik taldearen jarrera zirikatzailea argi utziko zuten. Izan ere, ez dugu ahaztu behar Ekonen abestietan musikak bezainbesteko garrantzia zuela taldekideek helarazten zuten mezu inkonformista. “Deskontrolatuak”, “Malkoak lehortuz” eta “Irrintziaren oihua”  bezalako kantuak joera iraultzaile horren adibide garbi bilakatuko ziren, eta ildo antzekotik joko zuten “Mila koloredun gerra”, thrash metal riff astun artean, edota “Sexu bikoiztasuna” abesti subertsiboak.

            Hala ere, Zurrunbilo kaotikoaren emari literarioan kutsu historikoagoa zuten gaiek ere lekua izango zuten. Honela, ukitu tribal interesgarri batekin “Arbasoen legea” kantuak Ameriketako indigenekiko elkartasuna aldarrikatuko zuen, eta “Herejea” suharrak, kristautasunak burututako basakeriak gogor salatuko zituen. Diskoaren azken txanpan, metal teknologiko eta teknikoaren bidetik jarraituz, “Izarrak tatuaturik” zegoen, eta “Segi zirikatzen” abesti gordinak, Ekon unibertsoaren esentzia primeran laburbilduz, bukaera ematen zion diskoari

            Estreinako lan luze honen ostean, talde gipuzkoarraren ibilbideak 2 disko gehiagotan baino ez zuen jarraipenik izan (“Etnia 2000”(1999) eta “Salatzen dut” (2002), hain zuzen). Ondoren, 2003.urteko urrian, Ekon taldeak bere desagerpena iragarri zuen.  Tamalez hori horrela izanik ere, Ekoni bertako eszena metalikoan puntu eta aparte estilistiko garrantzitsua sinatu izana zor zaio. 1997.urtean, Deba Garaitik zetorren zurrunbilo zirikatzaile hark, euskal metalaren mugak zabaldu, eta bazterrak ederki astindu baitzituen.

Unai Santos Amarika