HEAVY METAL

            Eskaera bat dela medio, arimak gainazalera atera ohi dira, eta agerraldi iheskor horietan argi bat, zaratots arraro bat edo itzal baten itxura hartzen dute. “Argi”, “Hotsegilea”, “Izuargi”, “Gerixeri”... hainbat dira Euskal Herrian zehar agertutako arimak izendatzeko erabili izan diren terminoak. Dena dela, izendatze ohikoena eta hedatuena “Arimaerratu” da. Era berean, purgatoriotik itzuli, eta bere bizitzan zehar bukatzeke utzi zituen gauzak amaitzera datorrenari “Arimaerratu” deritzo...

            “Arimaerratu” da hain zuzen Idi Bihotz taldeak bere bigarren diskoa bataiatzeko erabili zuen izena. Eta “Arimaerratu” da ere, argia ikusi zuenetik dagoeneko 5 urte igaro diren momentu honetan, Euskal Herriko eszena metalikoaren historian disko klasiko bilakatu den erreferentzia horietako bat. Bizkaitarren bigarren plastiko honetan euskaraz abestutako heavy metal melodiko kantu bilduma aparta aurkituko genuen. Honela, lan honetan metal klasikoaren taupada uneoro nabarituko genuen arren, bateriaren abiadura eta kolpe mardulak oinarrietan burutu zuen egundoko lanak, eta bai gitarra zein ahotsekin eraikitako melodia erakargarriek, taldearen musika izugarri aberastu eta indartu zuten.

            1996. urtera jo beharko genuke Idi Bihotz taldearen hastapenak bilatzeko. Garai haietan Bilboko Basurto auzoan Mikel (gitarra eta ahots nagusia) eta Josu (bateria), Gorka (gitarra) eta Ibanekin (baxua) elkartu zirenean ernatu  zen gaur egun Idi Bihotz bezala ezagutzen dugunaren hazia. Urte berean, Neguriko rock lehiaketa irabazi,  eta Karlos Kreator-en estudioetan maketa bat grabatzea lortu zuten. Maketa hau, gerora, beraien estreinako lan luzea izango zenaren  oinarrian bilakatu zen, “Herriaren Taupada” (Oihuka, 1997), alegia. Denborak aurrera joan ahala, Josu bateria joleak taldea utzi zuen. Gauzak honela, postu hori “Insidia” taldeko Albarok  bete zuen, eta berarekin bigarren disko indartsuago bat grabatzeko ordua heldu zen.

            Diskoa Donostiako “Elkarlanean” estudioetan grabatu zuten 1999ko otsailean zehar eta Cesar Ibarretxe eta Haritz Harreguy aritu ziren soinu teknikari lanetan. Lehenengo LPan ez bezala, “Arimaerratu” lanak hamaika  kolaboratzaile izan zituen. “Amalur” abestian Pedro Hermosilla “Aittite”-k (garai haietan ”Noraezean” taldekoa) gitarra sartu zuen eta Gorka Urbizuk (Berri Txarrak) pianoa. “The Trasten Traste” taldeko Andonik eta Brigik (Koma) ahotsak sartu zituzten “Gaztemina” kantuan; Julen Subliminalek bateria lanetan parte hartu zuen “Marierrauskin”  abestian, Niko Garciak baxua sartu zuen “Zure Kemena” kantuan eta Miguel Aizpunek beste hainbeste egin zuen teklatuarekin “Lur” abestian. “Larrua Truk” taldeko Haritz konponketez arduratu zelarik.

            Hein handi batean, eta hitzei dagokienez behinik behin, “Arimaerratu” disko kontzeptuala zela esan daiteke, kantuak orokorrean Euskal Herriaz ziharduten eta (lurraren gogoeta, Amalur, Gernika... ). Orobat, ideia kontzeptual horrekin zerikusia zuten beste zenbait gai jorratu zituzten (gazteriaren arazoak, ekologiarekiko jarrera, ezberdintasun sozialak...). Bestalde, aipatzekoa eta mirestekoa da ere, talde honetan euskal hizkuntzak betetzen zuen paper berezia; laukotearen letrak euskara batura mugatu beharrean, abestietan euskara batua eta bizkaieraren arteko uztarketa aberatsa aurkitu genezakeen eta. Ildo beretik, disko honen beste elementu bereizgarri bat azala litzateke: gauaren erdian ilargiari uluka ageri den otso baten irudiak diskoaren izpiritua primeran islatuko zuen;  ondorioz, “Herriaren Taupada”  lehen diskoaren aurkezpen azal “alai” hura, oso kutsu heavya zuen marrazki erakargarri bategatik ordezkatu zuten.

            Honela ba, ekoizpen honetan arrapalada bizian hasten ziren “Ametsen Lapurrak” edo “Nigandik Ihes” bezalako abestiak aurkituko genituen. “Infernuaren Azken Hauspoan” , “Gaztemina” edota “Marierrauskin” kantuetan aldiz,  oro har erritmo astunagoak eta gitarra gogorragoen txanda helduko zen, eta “Lehen Mundua” edo “Arimaerratu” abestien eskutik, Idi Bihotz ilunago batzuk entzuteko parada izango genuen; abiadura jaitsi, eta atmosfera misteriotsuagoak eraikiz. “Lur” izeneko interludioaren ostean, “Amalur” kantuak metal melodiko erakustaldi bikain batekin oparituko gintuen, eta “Zure Kemena” izeneko ebakira heldu bezain pronto, ekidinezina bihurtzen den balada dotorearekin topatuko ginen; dagoeneko gure artean ez dagoen pertsona berezi baten omenez sortutako pieza semi-akustiko hunkigarri bezain ederra. Baina lan honetan aipamen berezirik merezi duen kantarik baldin badago,  hori “Gernika” litzateke. Gure herriaren historia garaikideak bizi izan duen orrialde ilunenetako bati helduz, klasiko handia konposatu zuen taldeak. Hotzikara berezia sentiarazten duen sirena hotsak iraganera bidaiatzen lagunduko zigun, eta Gernikako herriak pairatu zuen sarraskia gogoratuz, konposizio gogoangarria gauzatu zuten Idi Bihotzekoek.

            Esan ohi da, talde batentzat bigarren disko on bat kaleratzean dagoela benetako erronka. Lehen lana prestatzeko munduko denbora guztia eduki ondoren, bigarren ekoizpenarekin frogatu behar baita taldearen benetako balioa. Eta Idi bihotzek ez zuen huts egin. Ezbairik gabe, lehen lan luzeko materiala aise gainditzen zuen disko bat kaleratu zuten, eta “Arimaerratu” herri honetako historia metalikoan ezinbesteko klasikoa izatera heldu dela esan dezakegu.

Unai Santos Amarika