|
Hamar urte pasa dira taldea sortu zenetik. Ibilbide honetan
talde bezala esperientzia ugari izan dituzue. Azkenekoa Hamlet
taldearekin iaz egin zenuten bira, hirugarren lana atera
ondoren. Zer nolako esperientzia izan zen?
Bai, “Forget The Music” aurreko diskoarekin bizi izandako
esperientzia gehienak itzelak izan dira. Bilbo Hiria Lehiaketa,
Munichera bidaia, Hamlet-ekin bira… Pozgarria izan da alor
gehienetan. Hala ere, musika inguratzen duen negozioa barne
barnetik ikusteko aukera eduki izanak eragin digu amesgaiztorik.
Ordura arte, lagun arteko denbora-pasa bat baino ez zen izan
Materia, baino disko horrek beste erabateko ateak ireki
zizkigun. Agian ez geunden prestatuta errealitate horri aurre
egiteko; Hamlet taldearekin egindako bira kasu. Baina ikasgai
garrantzitsua izan zen dudarik gabe.
Orain atsedenetik berrindartu eta “Autodestrucción” izeneko
laugarren diskoa atera duzue. Prozesua uste baino zailagoa izan
omen da.
Beno, gure kasuan, konposizio lanak beti izaten dira
traumatiko xamarrak. Ez dugu edozerekin konformatu nahi izaten
eta horrek mila buruhauste eta liskar eragiten dizkigu beti.
Hala ere, beste diskoekin baino tentsio gutxiagoz ebatzi dugula
iruditzen zaigu orain. Taldekideen arteko oreka gero eta
garbiagoa da. Talde lana modu naturalagoan baliatzen dugu orain
eta honek zertxobait erraztu dizkigu gauzak. Gehienbat emaitzan
islatu da heldutasun hau.
Alvaro abeslariak ere arazoak izan zituen ahotsarekin.
Hamar urte daramatza ahotsa matxuratzen. Bere osasunak
kezkatzen du gehienbat. Hala ere, hasierako dudak baztertu
ondoren modu bikainean burutu du bere lana. Sekula baino
hobeago. Pozik gaude emaitzarekin.
Bestalde, sakoneko beste oztopo handi bat ere izan du diskoak
azalean ikusi edo liburuxkan irakurri daitekeen moduan. Materia
zama bilakatu omen da… Eutsiko al diozue?
Ez nuke agure baten moduan hitz egin nahi, baino egia da
bizitza ez dela berdin ikusten 20 urteko gazte sasoitsu eta
esperientzia berri gose baten begietatik edota 30 urteko gazte
bai, baino erreflexiboago batenetatik. Azken hamar urteotako
erritmo biziari eustea gero eta nabariago kostatzen zaigu, hori
ezin dugu ukatu. Erronka berriak sortzen dira eta… ezin denei
sasoi betez, indarra erabiliz edota garrasika aurre egin.
Aurkituko dugu moduren bat hainbeste betetzen gaituen paradisu
hau bizirik mantentzeko. Bizitza “moderno”ak, egunerokotasunak…
ez gaitu ez, guztiz xurgatuko.
Oskar bateri jotzaileak diskorako egindako marrazkiak benetan
bereziak dira…
Erabat. Sentitzen dugunaren krudeltasuna bere baitan
daramate marrazki horiek. Koreografia korapilotsu eta gordin
horiek gaur egungo gizarte bizimoduaren isla dira, bizi dugun
borroka geldiezinaren testigu.
Auto-suntsiketan barneratuz, lan berriak amorru eta melodiak
erdibana batzen ditu. “Realidad” eta “Mi Guarida” kantuak bi
eredu lirateke. Diskoa gordina da. Hirukotearen egoeraren
adierazle?
Disko honetan, gure musika modu naturalenean aurkezten
saiatu gara. Ahalik eta gordinen. Aurreko diskoa erabat
kontrakoa zen, oso hotza eta kalkulatua, eta hori aldatzeko
gogoz ekin genion lan berriari. Amorrua eta melodiak
nahastearena beti egin izan dugu, ez nuke jakingo ziur zergatia.
Esperimentazioari ere egin diozue bidea. “Cuando Soñar Sea
Una Enfermedad” zoragarria da. Amesgaizto baten isla?
Beti saiatu gera era batera edo bestera diskoaren baitan
inprobisazioren bat edota esperimentazioren bat sartzen.
Estudioko lana deritzona praktikan jartzen azken batean. Abesti
horrekin ez genekien zer egin, eta azken orduan, ukitu berezi
bat ematea otu zitzaigun. Azkenean, proba gustukoa izan genuen,
eta lanean sartzea erabaki genuen. Berez, ipuin txiki bat
kontatzen du, fikzioko histori txiki bat, geroaz mintzo dena,
ametsez, progresuaren arriskuez… Abstraktua da oso, ametsak
ametsen barruan. Amaiera hunkigarria ematen dio lanari.
 Aurreko
lanetan erakutsitako doinuek beste heldutasun bat aurkitu dute
disko berrian. Metal eta hardcore doinuak soilik Materiak dakien
bezala uztartzen dituzue. Sormen aldetik hustuta geratu zarete?
Bai, aurrera pauso garrantzitsua izan da disko hau guretzat.
Heldutasuna nabaria da. Gure estilo propioa bilatzen saiatu
gara, nahiz eta betiko erreferentziak hor dirauten. Eta
sormenaren gainean lan berri bakoitzari aurre egiterako orduan
beti eduki izan dugu beldur pixka bat, ezer onik sortuko ote
dugun beldurra. Baino esperientziak esaten digu lan egiten
badugu bukaeran lortzen dugula ezer onik. Esperientzia horrek
gainera gero eta emaitza hobeagoak ahalbidetzen dizkigu. Lanaren
bidetik datorkigu sormena, eta lana egiten jarraituz gero izango
dugu zer eskaini.
Egia esan, talde gutxi batzuk esan dezakete hiru
musikarirekin lortzen duzuena.
Guri ondo datorkigu hirukotean lan egitea. Beti uste izan
dugu indarra transmititzeko nahikoa dela ideiak modu zuzen eta
garbian lantzea, eta horretarako, gero eta elementu gutxiago
taldean orduan eta zehatzagoa eta kontrolatuagoa dena.
Sinkronizazioa asko lantzen dugu entseguetan. Emaitza onak eman
dizkigu betidanik.
Honez gain, disko honek badu bere bistako bereizgarritasuna:
hizkuntza. Aurreko hiru lanetan ingelesez abestu ondoren
gazteleraz egitera pasa zarete. Zergatik?
Ez da erraza horri erantzutea. Hasieran, entzuten genuen
musika guztia ingelesez zela-eta, hizkuntza honi heldu genion.
Ezer gutxi genuen esateko. Musikak liluratzen gintuen erabat,
eta hitza bigarren plano batean uzteko modu errazena izan zen.
Beti uste izan dugu musika bera hizkuntza bat dela, hitzik gabe
ere gai dela sentimenduak espresatzeko… Baina taldeak aurrera
egin ahala hobetzen saiatu gara eta badakigu ingelesa ez dugula
behar bezala menderatzen. Honela azken disko honetan musika eta
hitzak uztartzen saiatu gara, bakoitzari bere garrantzia ematen
gero elkarrekin espresioa indartu dezaten.
Grabaketei dagokienez zuen aldetik egin dituzue. Egun grabaketa
onak lortu daitezke pixkanaka eta norberaren aldetik eginda?
Bai, auto-ekoizpena gure ikurretako bat izan da urte guzti
hauetan. Kaleratu ditugun lau diskak guk geuk grabatu eta
ekoiztuak izan dira. Alvaro da kontu hauetan aditua, eta diska
bakoitzean aurrera pauso izugarria egin du. Gainera, beste talde
batzuk grabatzen hasi da Alvaro, nahi duenak hitz egin dezala
berarekin, ziur ez zaretela damutuko.
Bestalde, musika mundura jauzi egiteko aukera eman zizuen
diskoetxearekin bueltatu zarete: Fragment Music-ekin. Bilbo
Hiria Lehiaketako metal alorra irabazi ondoren Oihukarekin
sinatu zenuten. Zer dela eta?
Ba begira, Bilbo Hiria Lehiaketako diru saria eskuratu
genuenean, ez genuen espero eta ezustean harrapatu gintuen.
Dirua ezin genuen eskutan jaso, lan baten ekoizpen edota
promozio lanetan erabili beharrekoa zen nahitaez. Ordurako
aurreko diskoa grabatua genuen, dirua erabiltzeko epea laburra
zen, urte batekoa, eta aukera bakarra esku artean genuen lanaren
promozioan inbertitzea zen. Gure ordu arteko diskoetxearekin,
Fragment Music-ekin hitz egin ostean, diru gehiegi zela esan
zigun. Izan ere, diskoetxe txikia da eta mugitzen den
zirkuluetan ezingo ziokeen sariari probetxu handirik atera.
Horrela, bide berriak probatzeko askatasuna eman zigun. Guk ere,
zergatik ukatu, bagenuen pauso hau emateko gogoa eta hainbat
zigilurekin kontaktuan jarri ostean, Oihukan gelditu ginen.
Eta
orain zergatik jo duzue berriro ere etxekoengana, etxeko sua
beroagoa eta garbiagoa da?
Bai
ba. Oihukan bizitakoa ez da batere xamurra izan. Maila horietan
musika produktu soil baten bihurtzen da: saldu beharreko
produktu batean. Dirua eskuratu genuen lehiaketan, eta horrekin,
diskoaren promozioa ordaindu genuen. Baina salmentak ez ziren
zigiluak espero bezain oparoak izan eta kale gorrian geratu
ginen. Horrela egiten dituzte gauzak tipo hauek. Ez ginen hala
ere burumakur geratu, ez. Kaka guzti honek grina piztu zigun,
eta gure amorrua bideratzeko disko berria prestatzen hasi ginen.
Amaitu eta berehala Fragment-ekin kontaktuan jarri ginen
berriro. Erabat bestelakoa da Juanjiren (arduraduna)
musikarekiko jarrera, inongo arazorik gabe onartu gintuen
berriro berean, inongo baldintzarik jarri gabe.
Kontzertu aldetik, betidanik izan duzue joera zuzeneko asko
eskaintzeko. Gainera oso estimatuak izaten dira. Biraren bat
egitea pentsatu duzue?
Orotara 100 kontzertutik gora egin ditugu urte guzti
hauetan. Asko ikasi dugu taula gainean, eta zuzenekoetan
publikoari transmititzerako garaian nabarmentzen da gehienbat
esperientzia guzti hau. Momentuan baditugu dozena erdi bat
kontzertu “Autodestrucción” disko berria aurkezteko.
Honez gain, egia da ere beste proiekturik ere baduzuelako
taldekoek, ezta?
Bai, hiruok darabilgu zerbait esku artean taldetik kanpo.
Oskar bateri jolea gitarrarekin hasi da eta pinturarekin
esperimentatzen dabil . Alvaro abeslari eta gitarra, grabaketa
lanetan aritzeaz gainera, bakarka hasi da musika jorratzen. Eta
ni ere bakarkako proiektu batekin nabil. Musika elektroniko
esperimentalarekin ari naiz saltsan… idazten ere saiatu naiz,
nobela bat bukatzear daukat eta… ezin geldik egon. Negarrez egun
osoan denborarik ez dugulako, eta hala ere muturra gero eta
proiektu gehiagotan sartu behar. Ez daukagu erremedio handirik,
ez.
Hamar urte bete ondoren beste zenbat urte geratzen zaizkio
materia pisutsuari gainezka egin edo hirurak gainditu baino
lehen?
Auskalo. Ez dago jakiterik. Orain arte, asko disfrutatu
dugun zerbait izan da. Horrela den bitartean, eutsiko diogu bere
zamari… tristea da askotan benetan gustatzen zaizunaz gozatzeko
era berean sufritu behar izatea. Izan ere, musikaz bizitzea ez
litzateke amestu bezain ederra. Hortik lanaren izenburua: gero
eta aurrerago taldea, orduan eta suntsipenetik gerturago, orduan
eta pisuago, orduan eta sisteman kapitalistan barnerago… beste
lan baten bihurtzen da azkenik. Ea ez garen guztiz suntsitzen!!!
*Oharra:
Entzun!
aldizkarian argitaratutako
elkarrizketa.
|
