Duela hiru urte Herriko Burdina webzinea sortu zenean, Euskal Herriko eszena metalikoa indartzea izan zen xede nagusia. Indartze hori erdiesteko urratsetako bat Euskal Herriko metal taldeek osatuko luketen jaialdi bat prestatzea zen. Gauzak honela, iazko irailaren 24ean, Burdina Astintzen izeneko jaialdiaren lehen edizioa egin zen Soraluzeko gaztetxean (Gipuzkoa). Ekitaldiaren kartela, Legen Beltza, Biok, Odd Heathenish, Sorgerth eta Kondaira bezalako talde ezagun eta ez hain ezagunek osatu zuten. Euskal Herriko metal hotsen isla garbia.

            Lehen esperientzia gisa, nahiko gustura geratu ziren, hala antolatzaileak nola bertara gerturatu ziren pertsonak. Baikortasun honi esker, aurten ere Burdina Astintzen jaialdia errepikatzea erabaki zuten. Oraingoan ostera, Donostiako Urgull mendiaren magalean dagoen Guardetxea hautatu zuten euskal metalaren topagune gisa. Gauzak honela, Burdina Astintzen 2005 maiatzaren 21an gauzatu zen, izen handiko beste lau talderekin: Azken Garrasia, Darkness By Oath, Suffering Down eta The Howl.

            Eguraldia lagun izan ez arren, ehun bat pertsona bildu ziren Donostiako Guardetxean. Euriaren jarrera errepikatu asmoz, metalzaleak tarteka hurbildu ziren jaialdiaren bigarren ediziora. Areto barnean, jendea kontzertu gose zen eta giroa berotuz zihoan. Jaialdia asteko gogo horiek berehala asebete ziren.

            Gaueko bederatzi eta erdiak pasatxo ziren Burdina Astintzen jaialdiaren bigarren edizioko lehen taldea taulara igo zenean. Hala, THE HOWL bizkaitarrak arduratu ziren bigarren edizio honi hasiera ematen. Indartsu hasi ziren, kikildu barik Guardetxeko lehen buruak astinarazteko gertu. Gure belarrietaraino iritsi ziren doinuak komentatzen hasi ezkero, oro har, heavy metal doinuak nagusitu zirela esan daiteke. Eskola zaharreko metalaren zantzu askori eutsiz, The Howlen metalak, alabaina, elementu berritzaile ezberdinak ere biltzen ditu. Horrela, heavy metal modernotzat jo genezake bizkaitarren eskaintza; iragan hamarkadetako soinuaren lekukoari heltzeaz batera, bigarren milurteko testuingurura egokiro moldatzen den heavy metala dela gaineratu baitaiteke. Apustu musikal horren baitan, taldearen doinuak hain bereizgarri egiten dituen Miriam-en eztarria (tarteka Sinergy taldeko Kymberly Goss gogoratu dezakeena) nabarmendu beharko genukeelarik.

            Boskoteak aurkeztu zuen sex-list-a “V2.0” izeneko estreinako maketaren lehenbiziko abestiarekin hasi zen. From Hell sutsuak ireki zuen kontzertua, alegia. (Alainen faltan, non geratu ziren Jurk-ek agindutako guturalak?) Jarraian, maketako fruitu ere diren Far Beyond Metal edo Unfair bezalako kantuak Dreamcrusher, Carpe Diem eta Redemption bezalako konposizioekin tartekatu zituzten.

            Abesti propioez gain, The Howlek aipatu ez ditugun beste zenbait bertsiorekin ere gozarazi zigun. Lehenengoa Abba talde hilezkorraren Gimme, Gimme, Gimme izan zen; iraganean Yngwie Malmsteen-ek edo Sinergy taldeak egin zuten legez,  The Howlek laukote suediarraren doinuak jantzi metaliko indartsuan aurkeztu zizkigun. Kontzertuaren azken minutuetan bestalde, mundu mailako beste bi pisu astunen moldaketak entzuteko aukera izan genuen: Deep Purple-en “Highway Star” eta Helloween-en “I Want Out”, hurrenez hurren. Ez da bertsio pare makala, alajaina!.

            Taldekide guztiak gogotsu aritu ziren, zimurtu gabe, oholtzapean geundenoi emanaldi txukuna  eskainiz. Nolanahi ere, azpimarratzekoa litzateke Miriam abeslariaren jardun kementsua. Izan ere, front-woman txikia hara eta hona aritu zen mugimendu etengabean, tarteka entzuleriarekin hizketan edota taulatik jaitsi eta publikoa xaxatu nahian. Orotara beraz, 45 minutu inguruko kontzertu bizia eskaini zuten, motorrak berotzen hasi eta burdinaren jaialdiak aurrera jarrai zezan gau giroa behar bezala astinduz.

            Gaueko anfitrioien ordua iritsi zen ondoren: AZKEN GARRASIA. Gogor eta gogotsu ekin zioten kontzertuari. Intro eta instrumentala aurkezpen gisa erabili ostean, denboran atzera egin eta maketako abesti batzuk jo zituzten. Otan Ez!, Inguma edo Egonezina, esaterako. Gerora, aurki kaleratuko duten "Sorgin Zorrotz" lehen diskoaren errepertorioari heldu zioten. Besteak beste, Apokalipsia, Hor Nonbait, Suzko Bidetik II edo Zure Munduko Giltza (flamenko kutsu bitxia barrundatu genion balada) bezalako kantuak izan genituen entzungai; abesti berriak, melodiaz blai eta batez ere landuagoak. Izan ere, abiada handiko konposizioak eta bakarkako jardun deigarriak burutuz, musikariek teknikoki maila altua erakutsi zuten oholtza gainean. Heavy metal gehientsuenetan alai, bizi eta indartsua, azken baten. Horri, Isasi abeslariaren ahots pertsonal eta bitxia  gehitzen badiogu, Azken Garrasiaren metalak, sarritan, marrazki bizidunetako soinu bandaren bat edo beste gogorarazi dezake. Han bildutako bat baino gehiago izan baikinen taldeari “Dragoi Bola metal” etiketa egokitu genienok (uler bedi azken esaldi hau errespetu osoarekin esana dagoen aldetik). Horrela ba, Azken Garrasia gaueko tarte melodikoena ixteaz arduratu zen.

            Oholtzara igo zen hirugarren taldea DARKNESS BY OATH izan zen. Eta beraiekin batera, metalaren muturreko alorraren txanda. Arrasateko mutilek, zuzenean esperientzia gutxi izan arren, ezin hobeto ekin zioten kontzertuari. Aritz (ahotsa), Tristan (gitarra), Diego (gitarra), Ruben (baxua) eta Asier (bateria) gertu ziren. Ohiko introarekin hasi ondotik, Into The Inferno Of Life abestia hautatu zuten publikoa agurtu edo egurtzeko. Hasiera hasieratik, argi geratu zen gipuzkoarren proposamena: death metal melodiko pertsonala eta landua. Baliteke askorentzat death melodikoko ‘beste’ talde bat izatea, baina funtsean abesti landu eta freskoak egiten dituztela esan genezake. Konplikaziorik ez, soilik egurra dosi neurtutan emateko gustua. Aurkezpen kantuaren atzetik, Enveloped In The Deepest Shade Of Black, Absence Of Light eta A Hand Full Of Grief izeneko abestiak etorri ziren. Zuzenak eta pausatuak. Kontraesankorra dirudi, baino Darkness By Oath taldekoek aski ongi erakutsi zuten abesti batean egon behar duten doinuek oreka bat behar dutela. Honi musikarien lana gehitu ezkero, inpresioa baikorra suertatzen da. Izan ere, Aritz Nabarro abeslariak hasieratik erakutsi zuen ahots-erregistroak ezberdinak izan daitezkeela. Are gehiago, muturreko metalean. Hala ere, gitarren eta bateriaren lana ezin ahantz daiteke, aipaturiko oreka bermatzen zutelako.

            Hurrengo abestia, modu berezian azpimarratu ez bazuten ere lezio antzerako bat eman nahi izan zuten. At The Gates handien ordua iritsi zen. Jakina denez, duela hilabete batzuk talde honi eginiko omenaldi-diskoan Arrasateko taldeak The Swarm abestiaren moldaketa sartu zuen. Eta horixe bera izan zen, eskaini eta gomendatu zigutena. Originalarekin alderatu gabe, bertsio txukuna egiten dutela esan behar da. Bai estudioan, bai zuzenean. Omenaldi txiki honi esker, Guardetxean bildu zen jendea askatzen hasia zen. Ikuskizuna berotu asmoz, Silent End eta Drowned In Misery izeneko kantuak jo zituzten. Biak ala biak, ederrak. Bereziki bigarrena izan zen erantzun beroxeagoa izan zuena. At The Gates taldearen izpiritua oraindik ere oholtza gainean zen.

            Ikuskizun ororen legea alda ezina denez, kontzertua amatatzeko ordua ere iritsi zen. Horretarako, The Seclusion eta In Times Deadline abestiak hautatu zituzten. Aurretik entzundakoari jarraiki, muturreko metalaren zaleak asebete geratu ziren. Arrasatekoen melo-death kutsuko konposizioek harrera ona izan zuten jendearengan. Bestalde, aipatu beharra dago Darkness By Oath taldeak "Confidential World Of Lies" izeneko estreinako lana aurkeztu zuela, kalean laster egongo dena. Azken batean, Guardetxean zeuden metalzale askorentzat gaueko taldea izan ziren. Akaso.

            Hiru talderen musikaz gozatu ondoren, gaueko azken protagonisten ordua iritsi zen. Nahiz eta ibilbide eder bat egina izan, lehenengo aldia zen SUFFERING DOWN taldeak Gipuzkoako hiriburua bisitatzen zuela. Lehenbizikoa eta berezia, bizkaitarrena izan baitzen Burdina Astintzen ’05 jaialdiari amaiera ematearen ardura. Goizeko ordu batak pasatxo ziren, euskal metalaren underground mailan aski ezaguna den taldea taula gainera igo zenean. Ordurako, jende gutxi geratzen zen Guardetxean. Parrandarako gogoek publikoa dezente murriztu zuten. Baina, giroa ez zen guztiz baretu, eta talde honen kontzertua ikusteko gogoa nabari zitekeen. Gogo hori, muturreko metalaren bigarren dosia nahi zutenengan islatzen zen. Kontuak kontu, Ivan (bateria), Aston (ahotsa), Josu (baxua), Rafa (gitarra), Alfon (gitarra) eta Patxik (teklatua) atzera eginez hasi zuten kontzertua. Horretarako, euren lehen diskoko Daybreak abestia hautatu zuten. Kantu gordina, bortitza eta melodikoa. Honela, black/death metal atmosferikoaren doinuak aretoan nagusi ziren. Gerora, lehenengo eta bigarren diskoetako abestiak tartekatzen hasi ziren, bigarreneko abestiak gailendu ziren arte. Lehenik, “Massive Genocide, Collective Suicide Hurting Katharsis”  diskoko Heathen Roots abesti gogorra jo zuten. Ziurrenik, gaueko bortitzenetakoa. Ondoren, gitarra garbi batzuen laguntzaz  Weird Mounersstaring At Me bikainaren txanda iritsi zen. Bigarren diskoko harri bitxia. Abesti honek bere baitan gordetzen dituen ezaugarriak zuzenean ere gozatu ahal izan ziren. Ahots garbiz osatutako estribiloak, teklatu melodikoak eta bizkaitarren ohiko bortizkeriak, publikoa mugiaraztea ekarri zuen. Kantu honetatik aurrera, bigarren laneko kantuak nagusitu ziren. Ommitted Regrets eta Okjarb bezalako abestiek, kontzertuaren ildoa jarraitu zuten. Ordurako, bat baino gehiago sor eta lor geratu zen Astonen ahotsa entzutean. Efektuak soberan ziren.

            Gauerdira iritsi bezain pronto, Suffering Down taldekoek kontzertuaren bigarren zatiari ekin zioten. Urrats gisa, The Weathered Scherzo eta Tremullum izeneko abesti berriak aurkeztu zituzten. Biak ala biak, taldearen ildo musikalekoak: bortizkeria, pausa eta melodia. Denborak aurrera jarraitzen zuen eta bizkaitarrek azken txanpara bideratu zuten kontzertua. Hiru lan ezberdinetako, abesti banarekin eman nahi izan zioten amaiera. Lehenik, bigarren laneko A View At The Edge jo zuten. Bigarrenik, “Mishanthropic And Nihilistic Dharma” lehen diskoko Autumn Mist. Eta azkenik, euren lehen MCDko Dressed Of Sea abestia oparitu ziguten: sustrai musikala. Akaso, kantu interesgarriren bat edo beste jo gabe utzi

            Azken abesti honen ondotik, Suffering Down taldekoek amaitutzat eman zuten, hala kontzertua nola Burdina Astintzen jaialdiaren bigarren edizioa. Kontzertua bere osotasunean hartuko bagenu, bikaina izan zela esan genezake. Akaso, Ipar Haize Hotz Zuriak abestia falta izan zen, baina oro har, kantuen aukeraketa txukuna izan zen. Musikariei dagokienez, ondo aritu zirela esan behar da. Bereziki, Alfon gitarra jolea, solo ederrak eskaini baitzituen.

            Finean, burdinazko koktela suabea bezain gogorra izan zen bertan izan zirenen lepo, begi eta eztarrientzat. 2006. urtean, hirugarrena.